Saygın dost..
Bu sözler, bir ruhun yavaş yavaş kendi karanlığına gömülüşünün en çıplak, en acımasız anlatımı.
“Camı kapar perde inmez” dizesiyle başlayan o hareketsizlik, o umutsuz kapalılık hissi insanın içine işliyor. Dışarıyla bağını koparmış, ışığı bile içeri almayan bir hayat… Fener sönük, ışık girmiyor; çünkü artık ne bekliyor ne de umut ediyor. Her şey “her gün akşam”a dönüşmüş. Zaman akmıyor, mevsimler dönse bile o aynı kasvetli akşama hapsolmuş.
Şarkı, alkolle, yalnızlıkla, viran gönülle ve “leyo leylo” diye tekrarlanan o boş nakaratla bir tür hipnoz yaratıyor. Sanki sarhoş bir adam kendi yıkımını mırıldanıyor. İçmiş bitmiş şişe, issız kalmış köşeler, akıl ermez düşler… Hepsi aynı kapıya çıkıyor: Kimse yok. Ne vuran belli, ne soran var.
En çarpıcı yanı da bu: Acıyı dramatize etmiyor, abartmıyor. Sadece olduğu gibi söylüyor. Ve tam da bu yüzden yürek burkuyor.
Bu, modern insanın en büyük korkusunun türküsü aslında:
Hayatın devam ettiği halde, insanın kendi içinde ölmüş olması.
Çok derin, çok samimi ve çok ağır bir yalnızlık şarkısı. Dinlerken içinizdeki o perdeyi de kapatıyor, fenerinizi de söndürüyor.
Mükemmel... Tebrik ederim..