Boş Ver
Boş ver be arkadaşım,
Bu dünya böyle...
Çok da değer vermeye gelmez.
Yaşamla ölüm arasında
Göz açıp kapayıncaya kadar
Geçecek elbet geçmez dediğin günlerin.
Anlamaya kalkışma, anlayamazsın.
Kimler geldi geçti,
Bir tek sen mi acı çektin?
Hayat bu, istemesen de geçiyor.
Kaç gemi demir aldı gönlümüzden,
Kaç kara trene el salladık geriden...
Giden gitti,
Kalan kaldı, kaldığı yerde.
Boş ver, üzülme;
Dönüşü yok yolların.
Boşuna bekleme,
Beklenen gelmez.
Hem, bir de geri gelse ne olacak?
Eskisi gibi hiçbir şey kalmayacak.
Boş ver,
Anlamaya da çalışma.
Hayatın garip bir kanunu var:
Herkesin “değişim” dediği şey,
Bana kalırsa ya kabullenmek
Ya da çaresizlik; başka bir ismi yok.
Şunu unutma:
Hiçbir rüzgarda iki defa serinleyemezsin!
Hiç kimse için üzme kendini.
Hiç kimse değecek kadar değerli değil.
Korkarım ki bunu anladığında,
Kendine bile geç kalmış olacaksın.
Eyyüp Balta