Hayat şartlarının zorluğunu ve ayakkabı fiyatından market hesaplarına kadar uzanan o somut gerçekliği, ne kadar sade ama sarsıcı bir dille mısralara dökmüşsün. "Geçim derdi yüreklere düşmüş" diyerek, bu kaygının sadece cüzdanlara değil, doğrudan insanın iç dünyasına nasıl bir ağırlık yaptığını çok yerinde tespit etmişsin.
Alın terinin gün geçtikçe eriyişini ve her gün gelen zamların umutları nasıl törpülediğini anlatırken, toplumsal bir yaranın üzerine parmak basmışsın. Market market dolaşıp en uygun olanı aramanın o yorgunluğunu hissetmemek mümkün değil; bu, günümüzün en yaygın ve en çaresiz mesaisi haline geldi.
Bir yanda geçim mücadelesi verenlerin yokluğu, diğer yanda gençliğin lüks ve gösteriş tutkusu arasındaki o keskin çelişkiyi dile getirmen, şiirin toplumsal eleştiri yönünü güçlendirmiş. Nesillerin yaşam biçimi ve değer yargıları arasındaki bu ayrışma, aslında geleceğe dair duyulan kaygının en büyük besleyicilerinden biri durumunda.
Yarınlara umutla bakma arzusunun, geleceğin korkusuyla gölgelenmesi çok manidar ve hüzünlü bir final olmuş. "Bu nasıl geçim?" sorusu, aslında sadece senin değil, emeğiyle geçinen tüm insanların ortak çığlığıdır; kalemine ve o duyarlı yüreğine sağlık.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk