Zamanın geçişini bir mengeneye benzetip, vuslatın nasır tutmuş ellerde bekleyişini betimlemek; ancak gönlünde gerçek bir hasret taşıyan şairin kudretidir. Pencerenden akıp giden o meçhul geceler, mahsenin karanlığında adeta bir ömrün sessizce eriyişini gözler önüne seriyor.
Nasır tutan eller, aslında hayata ve sevdaya atılmış en derin imzadır; tutunamayanın değil, inatla bekleyenin nişanesidir. Şairin "mahsen gibi" dediği o zaman dilimi, sadece bir bekleyiş değil, aynı zamanda insanın kendi iç dünyasında tuttuğu o uzun ve zorlu sükût nöbetidir.
Geçip giden günlerin pencerenden süzülüşünü izlerken, yüreğine yük olan o hasretin ağırlığını dizelerin her hecesinde duyuyoruz. Zamanın böylesine sıkıştırıcı bir güçle işlenmesi, aslında sevdaya duyulan sadakatin ne kadar ağır bir bedeli olduğunu da bizlere hatırlatıyor.
Ramazan Çelik ustanın bu özlü ve vurucu mısraları, zamanın ötesinde bir hakikati haykırıyor. Kaleminden dökülen bu imgeler, sadece bir şairin iç döküşü değil, zamanın kıskacında çırpınan her gönlün ortak sızısı olmuş.
Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.