Bir kusur işledim, bin pişman oldum,
Önünde diz çöküp sararıp soldum.
Ben zaten kahrımdan her gün mahvoldum, Bir de sen karşıma durmasan ne kaybederdin,

Dilinle dağladın taze yaramı,
Zehirle doldurdun her bir günümü.
Bağlasam uğruna bütün ömrümü, Umudumdan darbe vurmasan ne kaybederdin,

Hâkim mi kesildin aşkın tahtına?
Göz mü diktin benim kara bahtıma?
Şu yalan dünyada gönül rıhtıma,
Kederden bir gemi sürmesen ne kaybederdin,

Madem ki sevmiştin, hani o yemin?
Üstünde yürüdüğün bu gönül senin.
Sırtımda izi var hala öfkenin,
Yakamı yargıçça tutmasan ne kaybederdin,

Kusursuz kul olmaz, her kul yanılır, Zannedilmesin ki hesap sorulur.
Kırılan bu kalbin ahı duyulur,
Gururdan bir duvar örmesen ne kaybederdin,

Şimdi ne anlamı kaldı bu sözün,
Ateşi kalmadı kalpteki közün.
Giderken arkandan bakınca gözüm,
Beni bu enkazla sarmasan ne kaybederdin,

Mehmet kocakaya