0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
30
Okunma
Gönül bahçemdi senin o şen gülüşün,
Gönlümü ömrüne serdim de geçtim. Bilmedim, zehirmiş her bir öpüşün,
Ben kendi ipimi ördüm de geçtim.
Dağladın kalbimi, sustu lisanım,
Hicran deryasında yandı her yanım.
Sende emanetti bu tatlı canım,
Ben o emaneti verdim de geçtim.
Şimdi uykuların bölünür sessiz,
Kalırsın bir başın, öyle kimsesiz.
Gidersin bu yolda fersiz, nefessiz,
Aşılmaz dağları gördüm de geçtim.
Ararsın o eski sadık sırdaşı,
Gözünde kuruyan her damla yaşı
Yastık diye seçtiğin o sert taşı,
Dizimdir sanarak vurdun da geçtim.
Mehmet der; kapandı gönül defteri
Gidenin dönülmez olur seferi.
Mümkün mü getirmek o günleri
Ben bu aşkı hayra yordum da geçtim.
МЕНМЕТ KOCAKAYA
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
