Dilde gamım. Yürekte eriyen feryadım.
Sükut dileme kalbime. Ateşteyim ahu revanım.
Meylim, dünyada olsa da ruhumu sana adadım.
Çölde geze dursun meylim. Ruhum sana susamışken

Bir hırka bir çarık mülkü, çölde Mecnunun.
Dağ olmasa neye yarardı küreği Ferhat’ın
Bir hiç birde hiçsizlik ekmeği Fuzulinin.
Hastalık olmasa adı duyulur muydu Keremin

Hırkam yok dermanı da kalmadı. Çarıksız ayaklarımın
En büyük zenginliğim de; boynu bükük hicranımın.
Bundan gayrı sana vereceğim yalnızca bir candır.
Bu canda, senin ateşinle, semayı aydınlatır.

Okçular, terk etse bile tepeyi, ben terk etmem seni.
Doğuranı, unutsa bile kundakta yatanı, ben unutmam seni.
İçtiğim son bir tas suda hayalini görsem, o suyu içmez seni izlerim.
Her serap gördüğüm de sana kavuşurcasına koştuğum gibi.

Gönlüm yangın! Közünde aşkımın, kömüre döndün.
Hülyalarımdaki nigahımdın, hakikati görünce söndün.
Bir sûret miydi sandın. Bunca zaman kül olduğum.
Bir kokundu köle eden. Bir adındı bazen de kul olduğum

Eğer, bir gün ölürsem ve bana verilirse cennet.
Ve ben, bilsem ki! Yalnızca sen kalmışsın dünyada, emanet.
İblisin cebinden zorla alırım o elmayı, şahit olsun cennet.
Kovmazlarsa beni, öldüğüm kalpte bir daha ölürüm. Yine de vermem bu aşkı emanet.