İnsan, dünyaya teniyle değil; üzerine giydirilen isimlerle ağırlaşır. İnançlar, ideolojiler, unvanlar, korkular, zaferler, yenilgiler... Hepsi birer elbisedir.

Çıplaklık; soyunmak değil, ödünç alınmış bütün cümleleri geri vermektir. Kendine ait olmayan her fikri, her öfkeyi, her ezberi kapının dışında bırakabilmektir. Çünkü insanın en büyük mahremiyeti bedeni değil, kendine bile itiraf edemediği yalanlarıdır.



Çıplak kalabilen insan, alkışın da yuhalamanın da dışında yaşamayı göze almıştır. Kendisini hiçbir sıfatla tarif edemediği o yerde, ilk kez kendisine yaklaşır. Orada ne mezhep vardır ne parti, ne makam ne unvan... Orada yalnızca insanın, kendi sessizliğine verdiği hesap vardır.



Kalp de böyledir. Sevmek, bir başkasına yaklaşmak değil; kendi içindeki bütün duvarların yıkılışını seyretmektir. Tutku, bedenin ateşi kadar ruhun da imtihanıdır. Eğer insan soyunduğunda geriye yalnızca ten kalıyorsa, eksik olan elbise değildir; eksik olan, kalbin kendisidir.



Belki de insanın en büyük ibadeti, ölmeden önce soyunabilmesidir. İnandığını değil, inancını neden taşıdığını; sevdiğini değil, sevgisinin ne kadar hakiki olduğunu; yaşadığını değil, gerçekten var olup olmadığını görebilmesidir.

Sonunda herkes aynı kumaşın sessizliğine sarılacaktır. Kefen, ölümün değil; bütün gösterilerin bittiğinin ilanıdır. O yüzden insanın en doğru kıyafeti, ölmeden önce ulaşabildiği gerçeklerdir.


Eyvallah İmbat şair.