Bu akşam hüzün demledim kendime,
Bir dilim hasreti ince bir tabakta sundum.
Yarım bardak acıyla karıştırdım gecenin sessizliğini.
Acıyı fazla kaçırmadım,
Zira içimde yıllardır fokurdayan bir yangın var zaten.

Anla işte sevgilim, ben kendimle savaşmayı bıraktım.
Bu aralar perhizi de bıraktım;
Duygularımı saklamadan, gizlemeden,
Keder niyetine yiyorum seni.
Kalbimdeki kırıntıları silkeledim,
Masaya dizdim tüm yaşanmışlıkları.
Her lokmada seni yeniden tattım.

Çayımın buğusunda gözlerini arıyorum,
Her yudumda, dudaklarıma değen sıcaklıkta.
Bir zamanlar içimi ısıtan sesini duyar gibiyim.
Şeker de koymuyorum çayıma,
Hayat zaten yeterince acı değil mi?

Unutamadığıma değil,
Unuturum sandığım halde,
Hâlâ aynı açlıkla sana uyanışıma yanıyorum.
Sözlerin, sesin, nefesin...
Hiçbirine ulaşamıyorum.
Şimdi senin olmadığın bu masada,
Kendi yalnızlığımla tıka basa doluyum.

Silezya