İ
KİMSE bilmez İÇİMİ..!
Sanırlar ki, DİLİM’ dir kalemimdeki..
Oysa YAZSAM, ne deftere sığar,
Ne satıra, ne sayfaya…
Ne de akıllara KALBİMDEKİ Seni…

Benim kalemim mürekkeple değil,
Yarım kalmış dualarla yazar.
Her kelime bir nefes, her nokta bir yara.
Sen adını anmadan konuşam ben,
Konuşsam da kelimeler utanır benden.

ÖLMEK İÇİN dokuz canım olsaydı…
Sekizini GÜLÜŞÜNE verirdim,
Biri kalsaydı, onu da ÖPÜŞÜNE…
Çünkü senin gülüşün cennetin anahtarı,
Senin öpüşün… ömrümün duası.

Anlamazlar paşam.
“Delidir bu” derler.
Bilseler ki delilik değil, teslimiyettir.
Bir yüreğin, bir isme esir oluşudur.
Bir ömrün, tek bir nefese sığışudur.

Yazsam roman olur, yaksam külü duman olur.
Sussam içimde volkan olur…
O yüzden susuyorum çoğu zaman.
Çünkü KİMSE bilmez içimi…
Sadece Sen bilirsin,
Sadece Allah bilir…

_Ölmek için dokuz canım olsaydı…_
_Sekizini gülüşüne, birini de öpüşüne verirdim._
_Çünkü ötesinde hayat yok benim için._
Dinçer Dayı