Tatlılıkla kullanılan her kelime,
Yara sarar...
Bir “geçer” dersin, dağ olur.
Bir “yanındayım” dersin, gece aydınlanır.
Çünkü dil, kıran değil; onaran olmalı.

Kullanılması bilinmeyen her cümle,
Yara açar...
Sözün ucunu bilmeyenin elinde,
“Şakaydı” dediği bıçak olur.
Düşman vurmaz bazen,
En yakınının bir cümlesi ezer geçer.

İnsan inceldiği yerden değil,
İncindiği yerden kopar.
Bardak kalın camdan da çatlar,
İnce yerinden değil...
İçine en çok güvenenin döktüğü soğuk sudan çatlar.

Anladım ki paşam,
Kelime, kılıç da olur, merhem de...
Kırdığın kadar kırılırsın,
Sardığın kadar iyileşirsin.

O yüzden susuyorum çoğu zaman.
Çünkü her susuşum, bilmediğim bir cümleyi
Sana yara yapmamak için…

Ve her konuştuğumda dua ediyorum:
Allah’ım, dilimi tatlı eyle.
Yarayı deşmeyeyim,
Yaraya tuz basmayayım…
Yaraya “Rabbim şifa versin” diyeyim.

_Tatlılıkla kullanılan her kelime, yara sarar…_
_İnsan inceldiği yerden değil, incindiği yerden kopar._
_Kopmamak için, kelimemi seçiyorum artık._
Dinçer Dayı