Kuş oldum uçuyorum
Adresim gönül bağı
Rüzgar ol kanadıma
Erisin aşkın yağı :))) mi deyisun?

Şiirsel evrenini çok iyi yansıtan, hafıza, yabancılaşma ve aidiyet üzerine kurulmuş derin bir metindir

​Şiir, özünden kopuşu ve yabancılaşmayı muazzam bir ontolojik metaforla ele alır:
​
Kuşun uçmayı ve göğünü unutması, insanın kendi doğasına, köklerine veya özgürlüğüne yabancılaşmasını simgeler.

Mekân (gök), hafıza silindiğinde bir yuva olmaktan çıkıp tekinsiz bir "boşluğa" dönüşür.
​
Göğünü unutan kuş, göğü bir boşluk sanır" dizesi, bireyin anlam dünyasını yitirdiğinde çevresindeki sonsuz potansiyeli nasıl bir hiçlik olarak algıladığını gösterir.
​
Şiirin en çarpıcı yönü, bu yabancılaşmanın çift taraflı olmasıdır. Kuş göğü unuttuğunda, gökyüzü de kuşu bir özne olarak görmeyi bırakır; onu sadece geçici, belirsiz bir sızıntı olarak nitelendirir. Kişi aidiyetini yitirdiğinde, ait olduğu dünya tarafından da silinir.

Hafızasını ve işlevini yitiren varlık, mekânın içinde erir, silikleşir ve nesneleşir.
​Bu şiiri yazan yüreğini kutlarım

İnce derin bir gönderme
Neylersin hayat böyle..
Pek de derin düşünme
Herkesin düşü başka
İçi başka dışı başka
Öyle kolay gelinmiyor
Aşka..
Güzeldi. Tebrik ederim.

Bana unuturmuş deme,içime dokunuyor...

Mavi ertesi kuşlar gelir / Mavi bir gün gelen kuşlar...💙

"SAHİ" başlığıyla paylaştığınız bu zarif ve derinlikli eseri büyük bir ilgiyle okudum. Kuşun gökyüzünü bir "boşluk", gökyüzünün kuşu bir "rüzgâr sızıntısı" olarak görmesi, aidiyetin kayboluşunu ve yalnızlığı anlatan ne kadar da çarpıcı bir imgelem.
Az kelimeyle böylesine geniş bir manayı, o hüzünlü ve sessiz bekleyişi mısralara sığdırmanız takdire şayan. Kaleminize ve o duru ilhamınıza sağlık. Bu güzel şiir için sizi tebrik eder, nice anlamlı mısralarda buluşmayı dilerim

selam
yürüyerek zor olur