Ben eskiden yazmaktan çok konuşmayı severdim.
Susmak yerine insanların dertlerini dinler, kendi yaram gibi taşırdım acılarını. Bir çıkış yolu bulabilmek için geceleri düşünür, gündüzleri mücadele ederdim.
Kaçmayı bilmezdim. Çünkü insanın onuru, korkularından değil, mücadelelerinden doğardı.
Sonra anladım ki; Anlamak istemeyene ne hakikati anlatabilirsin ne de vicdanı gösterebilirsin.
İşte o gün kelimelerimi insanlardan alıp kâğıtlara emanet ettim.
Verdiğim emeklerin değersizleştiğini gördüğümde konuşmayı değil, susmayı seçtim. Çünkü bazı sessizlikler binlerce cümleden daha fazla şey anlatır.
Şimdi artık kavga da etmiyorum. Varsın cehalet beni korkak sansın. Bilirim ki cahilin cesareti gürültüdür, ahlakı ise menfaat kadardır.
Ben zulme karşı dururum, Haksızlığa boyun eğmem, İhaneti affetmem, Cehaleti alkışlamam.
Ama onlar gibi olmak için de ruhumu kirletmem.
Çünkü insanı güçlü yapan öfkesi değil, Öfkesine rağmen koruyabildiği ahlakıdır.
Bugün şiir yazıyor, kitap okuyorum. Çünkü edebiyat benim sığınağım değil, hayatı anlama biçimimdir.
Kalemim konuşamadığım yerde, Sessizliğim ise anlatamadığım yerde yürür.
Bawer Bager