Aşkın, sevginin ve sözcüklerin gücüne
İnancımı kaybettiğim zamanlardayım.
Biliyorum ki,
Ne söylesem ulaşmayacak yüreğine.
Meğer;
Çok sevmekten, çok değer vermekten de Kaybedebiliyormuş insan.

Her şeyin çok başka olmasını,
Yanılmış olmayı dilediğim günlerim oldu.
Bütün bunlar bir rüya olsa, dedim.
Koynumda yalnızlığım, yüreğimde bir acı
Günlerce yalnız karşıladım sabahı.

Öyle sıkı tutunmuşum ki sevgine,
Hiç kolay olmadı,
Bizden olmayacağını kendime inandırmak,
Yüreğimin kırıklarını toplamak.
Günbegün azalan umutlarımın ardından;
Gözümden, gönlümden birer birer
Dökülüp kayboldu sana dair hayallerim.

Gecenin alaca karanlığında,
Acılarım satırlarca dökülürken kâğıda,
Kaç kez yazdım, yırttım.
Kaç kez uzandı elim telefona.
Bir söz, bir teselli bekledim.
Hiç duymadın sustuklarımı.

İçimdeki acılarla başbaşa kalmaya öyle alışmışım ki
Çok da yadırgamadım aslında
Sende arayıp da bulamadıklarıma.
Ve bu hüzünler, öyle aşina ki yüreğime,
Alışıyoruz sanki gün geçtikçe birbirimize.

Senin hayatında yalnızca bir figüran olan ben,
Kendi hayatımın kahramanı olabilecek miyim, bilmiyorum?
Bildiğim bir şey var ki;
Aynı yolları aynı hevesle yürüyemeyecek kadar;
Yorgunum, ümitsizim, yılgınım.
Meğer; uğruna yalın ayak koşmak istediği yollara,
Bir adım bile atacak hevesi kalmıyormuş insanın.
Ve ben aşka olan inancımı,
Seninle olan savaşımla birlikte kaybettim.

Gülhan Gürbüz

Görsel alıntıdır.