Kalem tutmayalı sanki bir asır olmuş
Düşünmeden yazarım belki sayfanın sonuna kadar, güzel olur
Candaş kediler gardiyanlığa başlamış yanımda,
Gözleri faltaşı gibi dört bir yanı izliyorlar
Ben ise doğrulmaya çalışıyorum
Sahi, nedir doğrulmak?
Öylece durmak mı, yoksa durmadan hareket etmek mi? Denge de olabilir

Rüya ile başa çıkmak, neden daha kolay?
Nedir bu ciddiyet?
Nedir bu en mahrem yerlerden bile sızıp, ortaya çıkıveren korku?
Ondan gizli bir yer bulmak isterim
Bir süre saklansamda gelir, yine bulur beni
Gözünün içine bakarım ve başlar senaryom

Kendini başa saran dizileri bile izlemek istemez insanlar
O sebepten arada kaçmalarım gizli kuytulara
Burada bazen sessiz, durgun çığlıklarım olur serenat gibi gelen kulağa
Ve doyulmaz derinliğine bazen
İsterim, bitmesin bu derinlik
O anda biter
Ve son kez bana seslenir gitmeden
"Sen bitmezsen, ben biterim"

Terk edilmiş gibi kalırım uluorta
Buralarda kandırır beni hissettiklerim
Ve en kısa sürede kendini ilah eder zihnim

Oysa bunun anlamı, acı çekmelere ramak kaldığıydı.