Bende ben bırakmadı, yanındayım diyenler.
Gönlümdeki sevdaya, darılmaktan usandım.
Yalan olup gittiler, şu ömrümü yiyenler.
Bir parça mutluluğa, sarılmaktan usandım.

Kalbimin kapısını, gayrı çalan olmasın.
Yıkılsın kara bahtım, kimseleri bulmasın.
Lâl olsun ağzım dilim, feryadım duyulmasın.
Arz eyleyip halimi, kırılmaktan usandım.

Kömürle mi yazılmış, şu kara yazım benim?
Yanıktır ezgilerim, dertlidir sazım benim.
El vurdukça mızrabı, dinmiyor sızım benim.
Kalbimdeki hicranla, kavrulmaktan usandım.

Onulmaz yara oldu, derde deva bildiğim.
Şu canımı yok sayıp, ölümlere geldiğim.
Ben feleğe ne ettim, görülmemiş güldüğüm.
Suretine aldanıp, yanılmaktan usandım.

Talan olan ömrümden, geçip gitti seneler.
Aşka düştüm düşeli, zindan oldu geceler.
Viran olan gönlümde, hiç kalmamış niceler.
Her girdiğim gönülden, savrulmaktan usandım.

Gülhan Gürbüz