Açtı sır aynasını fecr-i ezelden beri,
Görünen her nefeste gizli seyrânımdır Hû.

Ne zaman kuşatabildi onu devr-i eyyâm,
Zaman kuyusunu aşmış duran cânımdır Hû.

Bir ışık nehri akar kalbimin iklîminde,
Ne başlangıç bilir ol ne de pâyânımdır Hû.

Demir dağlar eritir bir nazarın harareti,
Ateş içinde serin kutlu bürhânımdır Hû.

Sessizlik otağında dinlerim esmâ sesin,
Söylenenden öte kalan sırr-ı lisânımdır Hû.

Gök ocağında dövülmüş gibi ruh cevherim,
Her çekiç vuruşunda başka ummânımdır Hû.

Ne yıldızdan ne güneşten alırım ben ziyâyı,
Kendi gecemde doğan kutup imânımdır Hû.

Bir kader dokuması serilmiş ömrüm boyu,
İlmeğinde görünmez nice pinhânımdır Hû.

Gönül göçüne çıkan kervanım döndü yine,
Vardığım her menzilde ilk mekânımdır Hû.

Ey Bâin-i Adlî!
Sus artık söz yükünden,
Sessizliğin dilinde son beyânımdır Hû.

Evveli Hû,
Âhiri Hû,
Arada kaybolan bütün cihânımdır Hû...

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(18 Haziran 2026)