Bu şiir, sevdanın (aşkın) ilk baştaki o büyülü, dünyayı ayaklar altına seren yanılsaması ile arkasından bıraktığı derin, yıkıcı ve soyut yalnızlığı arasındaki tezatı işliyor.
​Şiir, sevdanın insanı "özel hissettiren" o sihirli ve koruyucu doğasıyla başlar. Dünyayı bir çarşaf gibi ayaklar altına seren bu duygu, aslında geçici bir bahar yelidir.

Şaire "sanırsın ki sever" diyerek bu durumun bir yanılsama, bir algı kırılması olduğunu erkenden fısıldar.

​Şiirin en güçlü yönü, aşkı geleneksel kalıpların dışında, modern ve analitik kavramlarla tanımlamasıdır:
​
Görünürde bir parlaması (gösterişi) yoktur ancak içten içe, derinden ve sürekli yakan bir acısı vardır.
Dışarıdan yapılacak bir yardımla, suni bir müdahaleyle yaşatılamaz.
Kendi içine kapalı, ışığı ve acıyı dönüştürerek kendi kendine beslenen obur bir biyolojik süreç gibidir; insanı yana yana solutur.

​Aşk, somut dünyadan kopup bir "soyutlama" haline geldiğinde soğur. Şiirin son kısmı, bu soğukluğun yarattığı umutsuzluğu betimler:
​Umut gemisinin batışı: Kişi, yarını olmayan gecelerin koynunda kendi umudunu her gece sabırla ve teslimiyetle batırır.

​Bu yıkım ve kabulleniş, büyük bir öfkeyle değil; sütten kesilmiş bir bebeğin masumiyeti, çaresizliği ve çıt çıkarmayan incinmişliğiyle gerçekleşir.

​Özetle; Şiir, aşkın insanı yücelten bir sarhoşluktan, insanı kendi kıyılarında sessizce batıran soyut ve amansız bir içsel imhaya dönüşme sürecini anlatır.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM