Uzundur savaşın kolları
Amerika’dan Orta Doğu’ya uzanan
Hayretimce pek hoyrat
Çocuk yüreğimde çok zalim
Kusursuzca acımasızdır savaş

Ne geçmişime mütevazi duygusu
Ne bu günüme hürmetkar saygısı
Ne de geleceğime övgüsü vardır
Sarar her yanımı örümcek ağı sanki

Ekmeğimi katıksızca böler
Suyunu keser çeşmelerimin
En tatlı yerinden tüketir uykularımı
Kanatır rüyalarımın en renkli olanını
Kınında çürütür kılıcımı
Keskinliğini yitirir sevmeye olan harcımı
Büyütür içimde insanlığa hıncımı

Üstüme yığar toprak damların tozunu
Bir çadırda aratır aradığım huzuru
Ne utandırır Munzur’u
Ne de mutlu eder Hınzırı

Alır en küçük kardeşimin ruhunu
Doğumunu kutlamadan
El değmemiş geçmişimi
Hesapsızca yaşadığım anımı
Hayalini kurduğum yarınımı alır

Annemi alır götürür bir seher vaktinde
Babamı bir kurşuna hedef ettirir gün ortasında
Deşilir karnı kara toprağın
Gökyüzü ağlamakta ölenlerin yasında

Adını duymadığım bombaları düşürür beynime
Üşüşmüş dünyanın her yerine heyheyler
Kundakta üşür bebeler temmuz sıcağında
Utanmaz zafer kazanan ben beyim diyen beyler

Ve sen savaşın masum yüzü
Seni düşünmeden edemem kalbimin orta yerinde
Ya da yanarken bedenin bir yangın alevinde
Kurşuna hedef olurken masum hayallerin
Şarapnelde parçalanırken umutların

Seni ben bir bombanın patlamasında değil
Bir çiçeğin kokusunda yitirmek isterim
Seni ben savaşın kollarında değil
Özgürlüğün avuçlarında bulmak isterdim
Seni ben savaşın kollarında değil
Annenin kucağında görmek

Şükrü ÇANKU