Hüseyin Işık’ın bu şiiri, insanın yaşlılık, gurbet ve çaresizlik karşısındaki o "sel"e dönmüş halini anlatan, oldukça dokunaklı ve içten bir eser. Şairin 14 Haziran 2026 tarihli bu dizeleri, özellikle Karabağ veya Azerbaycan Türkçesi lehçesinin o yanık ve sızılı tınısını taşıyor.
"Hüznün selinde bir ömür..."
"Kıymetli şair, kaleminizden dökülen bu dizeler, insanın gurbet ve zaman karşısındaki o çaresizliğini ne kadar duru ve içten anlatmış. 'Mən necə sal sel olmuşam' deyişinizdeki o teslimiyet ve sızı, okurken insanın yüreğine bir kor gibi düşüyor.
Özellikle 'bağban olsam baxça küser' ifadesi, insanın elinden gelen her güzelliğin aslında kendi içindeki hüzünle nasıl solduğunu ne güzel resmetmiş. Saçın sakalın ağarmasıyla gelen o 'qocalmışam indi bildim' farkındalığı, hayatın en gerçekçi ve hüzünlü yüzleşmesidir. 'Umutlarım naçar qalıb' diyerek, bir insanın elinden umudunun alınmasının ne büyük bir 'zül' (zulüm/darlık) olduğunu çok güçlü bir dille işlemişsiniz.
Sanki bir ömrün tüm yorgunluğu, yağmursuz toprakla buluşamayan o kurumuş güllerle birleşmiş. Sesinize, yüreğinize ve o hüzün dolu kaleminize sağlık. İnsanın kendi içindeki seli, ancak böyle samimi bir kelamla dindirebiliriz. Selam ve dua ile..."
༺❀༻ 🕊️ 🍂