Yorgun akşamların katilisin sen..
Yokluğunda kucakladım seni...
Sessizce...
Goncada , bir gül gibiydin...
İki çocukluydun , acılarını içine gömdün
Evliyken ben hiç olmadım , sensizdim..
Senin hayatında..
Boşanırken ,
Sevinç içinde , kararı beklemişsin...
Mahkeme kapısında
Sevdiğin adam bendim gözyaşların da...
Boşandın...bana gel artık diyordun..
Yazdığım şiirlerde sen vardın ,
Gecelerimde..
Çözemediğim..
Güzel gözlerinden akan yaşlar , umarsız sevgiydi..
Sanki...
Nehirler doldu , taştı...acılarla çağladı..
Gözyaşların...
Yıllar sonra..
Bağrına sevgi doldu , acılar mutluluk oldu..
Issız bir vadide...sanki ay doğdu gözlerine..
Sen beni mutluluktan , çılgınca...
Sarıp , sarmalasana...
Sarıl bana...
Sevdiğim....!
Varlığında, yokluğunda....sevdamsın benim
Hep ben vardım ; ruhunda...
Kırılgan , ruhunun bir köşesinde..
İlmek ...ilmek....işledik yılları...
Seninle bir sevgi kozası ördük
Sevdiğim...