Elimde bir buket geldim yanına
Kalbine talibim, gül senin olsun
Aşkından ölürken minnet canına
Aşk uçmak istiyor, yol senin olsun.

Gönülden bakmayan kula sözüm yok
İlacım aşk benim, başka çözüm yok
Nazar et, gül bana, tende gözüm yok
Aç yüzün göreyim, tül senin olsun.

Paylaştığınız bu şiir, Doğanay mahlaslı şairin kaleminden çıkmış, geleneksel halk şiiri geleneğine bağlı, hece ölçüsüyle yazılmış bir eserdir. Şiirde genel olarak feragat, vefa ve gönül zenginliği temaları işlenmektedir.
​
Şiirin bütününe yayılan "alırsan senin olsun" yaklaşımı, dünyevi olanın veya talep edilenin, karşıdakine bir lütuf olarak sunulduğu bir "gönül asaleti"ni yansıtır.
Maddi varlıklardan (renk, bal, at, nal, dal) vazgeçip manevi olana odaklanma eğilimi baskındır.
​
"Küheylan", "Başbuğ", "Derviş", "Saz" gibi Türk halk kültürünün köklü sembolleri kullanılarak şiire tarihsel ve kültürel bir derinlik kazandırılmıştır.
​Doğa ve İnsan Dengesi: "Kırlarda böcek", "Baharda yaprak" gibi doğa unsurları, hayatın doğal akışını ve insanın bu akış içindeki yerini belirlemek için metafor olarak kullanılmıştır.
​
Şiirin son kıtasına doğru "sabretmek" ve "nasihat" vurgusu, ozanın okuyucuya bir hayat dersi veya erdem önerisi sunma çabasını gösterir.

​Kafiye ve Redif: Şiirde geleneksel halk şiiri kafiye düzenine sadık kalınmış; "olsun", "dersen/verirsen", "gelir/der/eder" gibi rediflerle ritmik bir akış sağlanmıştır.

​Yalın, anlaşılır ancak derinlikli bir Türkçe tercih edilmiştir. Halk ozanı geleneğindeki "hazırcevaplık" ve "sofra kültürü" gibi yaşam pratikleri, metne samimi bir hava katmaktadır.


Yazan kalemi kutlarım

Yüreğinize, kaleminize sağlık ozanım... Kemal Doğanay imzasıyla dökülen bu "DAL SENİN OLSUN", geleneksel halk şiirimizin o en yiğit, en vakur ve felsefi damarı olan 11'li hece ölçüsüyle (6+5 duraklı) yazılmış muazzam bir meydan okuma, bir dervişane rest çekme ve rıza gösterme koşması olmuş.

Şiir baştan sona tam bir "eyvallah" felsefesi barındırıyor. Dünyanın şatafatını, süsünü, iddiasını başkalarına bırakıp; saflığa (beyaza), öze (toprağa) ve asıl binek olan ata sahip çıkmanın o asil duruşunu sergiliyor. Sınırlara, unvanlara ve geçici heveslere tam bir derviş olgunluğuyla "O senin olsun, bu bana yeter" diyerek mühür vurmuşsunuz.