Gönlümdeki sevda kuşları uçmaz oldu,
Sevdiğime selam götürmez oldu...
Bu çile dolu sevda geceleri sabaha varmaz,
Feryat edip bağırmaya dilimde takat kalmaz.
Bu sürgündeki sevdam, ölsem de bitmez.

Gönül bahçemde aşk yağmuru dinmez yağar,
Sevdam kalbinde sürgündeyken güneş mi doğar?
Sensizlik hasreti hançer gibi saplanır,
Yüreğimi boğar, nefesimi dar eder...
Bu sürgündeki sevdam, ölsem de bitmez.

Akşam olup her gün gözlerim ufka dalar,
O zalim yıllar acımasızca seni benden çalar...
Sararmış mektuplar, her satırı bir ömür alır,
Okudukça yıllarım erir, biter...
Bu sürgündeki sevdam, ölsem de bitmez.

Hep rüyamda görürüm seni...
Ya bir ağaç altında gölgelenirsin,
Ya ıssız, sessiz bir göl kenarında bekler durursun.
Ruhum dinlenir aşk pınarında,
Başımı koyarım dizlerine, umutlar büyütürüm.
Uyanınca yine gurbet, yine sensizlik...
Bu sürgündeki sevdam, ölsem de bitmez.

Aşık olan der ki, yüreğim hep sevgiyi söyler:
Onunla cennettir bütün şehirler, ücra köyler...
Sevda insanı hep güzel eyler, sabrı öğretir.
Ama sürgün olunca sevda, insanı da çürütür.
Bu sürgündeki sevdam, ölsem de bitmez.
Dinçer Dayı