Yol,
taşları birer hançer gibi
ayaklarına saplıyordu;
her adım,
eski yaraya
yeni bir hançer
vuruyordu.

Yaralı ayakkabıları
artık tabansızdı;
yalnızca bir deri gölgesi
çıplak kemiklerin
üstünde kalmıştı.

Ayakları,
yıllar önce,
yolun yükü altında
çökmüştü.

Ama yüreği
külün altında saklı
bir kor gibi
kıpkızıl çarpıyordu.

Paylaş:

19 Beğeni

+11 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (11)

5.0

100% (11)

Ateşaltı Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Ateşaltı şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Ateşaltı şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Ebuzer Ozkan, @ebuzerozkan

12.6.2026 19:05:58

5 puan verdi

Şiir, yol ve acıyı bedensel bir yaralanma üzerinden çok güçlü bir metaforla anlatıyor. “Taşları hançer gibi” ve “her adım yeni bir yara” imgeleri, mücadelenin sürekliliğini etkileyici biçimde hissettiriyor.

Son bölümdeki “külün altında saklı kor” ifadesi ise bütün bu yıkımın içinde hâlâ sönmeyen bir direnci çok güzel özetliyor.

Yüreğinize sağlık değerli hocam, kaleminiz daim olsun. Selam, saygı ve muhabbetlerimle hürmet ederim.

emre vehbi alkan, @emrevehbialkan

12.6.2026 10:11:37

5 puan verdi

Kaleminden dökülen her kelime, gönülde ince bir sızı bırakıyor. Severek okudum. Can-ı gönülden kutluyorum…

AHMET ACAR, @ahmetacar

11.6.2026 23:33:58

5 puan verdi

Hayırlı Huzurlu akşamlar
Mutlu geceler dilerim harika
Bir yorum güzel bir eser
Yürekten Kutluyorum saygılar selamlar

Müjgan Akyüz, @mujganakyuz

11.6.2026 15:28:19

5 puan verdi

Önemli olan da o yüreğin ateşi zaten.

Tebrikler, selam ile

erbensalim, @erbensalim

11.6.2026 00:09:56

5 puan verdi

Sönmeyen O Köz (Şiirin Kalbi): Her şey bitmiş, ayakkabı parçalanmış, ayaklar çökmüş, beden tükenmiş... "Ama yüreği külün altında saklı bir kor gibi kıpkızıl çarpıyordu." İşte burası insana "yaşıyorsun" diyen, o teslim olmayan, imandan ve sevdadan beslenen ruhun zaferidir. Beden ne kadar çökerse çöksün, o içteki ateşaltı sönmüyor.

"Sanki ellerim bir kayanın altında unutulmuş..." demiştiniz bir önceki serbest şiirinizde; bu defa o kayanın üstünde, o kızgın taşların üzerinde yürüyen adımların hikayesini fısıldamışsınız.

Biçim değişse de o bilgece bakış, o yaşanmışlığın getirdiği dervişane sabır satırların arasından pırıl pırıl parlıyor. Kaleminiz dert görmesin ozanım, yüreğinizdeki o kıpkızıl kor hiç sönmesin.