babamın kazağını giydim bir kaç gün önce
ondan fazla büyümüşüm dar geliyordu bana
o benden yaşlı, çokça yaşamış, bazen baş ağrısından uyuyamaz...

annem yalnız yatar yatağında, bende seninle ayrı yatarız
kokusu sinmiş yastıklara kadıncağızın, hep birgün öleceği düşüncesi geçer aklımdan
ölürse geçer, bir daha koklamak istersem yoksa diye
babamın kazağıyla annemin yatağında uyumak istedim...

uzaklara gidip geldim bir süre, hiç zamanım olmasa düşünmezdim belki diye
huzur bulurdum,
hep yorgun argın uyandığım sabahlar
koskocaman huzursuzluklarım biter sandım
umutsuz vaka
bulabildiğim her saniye her saniye
kendime dert edebileceğim birşeyler yaratmayı başardım...

çok uzaklardan babamın evine döndüm
o sokaklarda nispeten daha bu kadar parçalanmamış ve heba olmadığım zamanları düşündüm
mutsuz değilim diyordu yazarın biri
o zamanlarda belki bugün gibi en azından mutlu değildim...

benimde evim var, aksi kattiyen kabul edilemezdi
kainattaki herhangi bir canlı benim kadar normalleşmeye bu kadar hevesli olamazdı
o yüzden evlendim ben ciddiyim
iyi bir aile babası bile sayılabilirim
eşim var,
dünyalar güzeli bir kızım
ki sayesinde bilirim kalbimin yerini
keza her düşündüğümde kendilerini nefes almayı unuturum
ve burada uzun uzun benzetmelere yapıp canınızı sıkmak istemediğim bir sürü güzel şey...

kendi evime dönmedim
pek bir hatırı yok oranın sokaklarının
geçmişimde yok
huzur istedim belki
belki biraz daha zamanlar önce daha iyi bir adam olabilme ihtimaline gıpta ettim
bilmiyorum
babam gibi olmak istedim
annemle ayrı yatarlar, bende eşimle
artık hiçbirşeyin değişmeyeceği kadar zaman kadar yaşamış olmak istedim belki bilmiyorum
babam mutluydu, ben değilim
belki sadece ve sadece mutlu olmak istedim
70 yaşında olmak istedim
oğlumun bu kadar kahırlar çektiğinin farkında olmak istedim
yardım etmek istedim ona...

neyse işte
uyudum ve uyandım annemin yatağında
çıkardım babamın kazağını ve kendi evime döndüm
ondan fazla büyümüşüm dar geliyordu zaten bana
babam benden yaşlı, çokça yaşamış, bazen baş ağrısından uyuyamaz...

bende öyle işte
birazdan yatarım sabaha karşı uyanır
2 fincan kahve ve sigara
kızcağızım uyanınca güneş doğar
nasip, belki benimde başım ağrır
hiçbirşey hiç yaşanmamış gibi bende yaşar giderim
ne kadar acı ne kadar
babama ne kadar benziyorum değil mi ?



~ Arwen... | Mecnun | уважение26 | V 4.0 ~