Beni artık eskisi gibi
Tatmin etmiyor rüzgâr
Kulağıma gelen hep karga sesleri
Ve bir perde gibi üstümde bulutlar
Ufuklar artık aydınlatmıyor
Yollar ayaklarıma dar geliyor
Artık uyanamıyorum kahretsin
Sabahın serin ışıltısında
Geceler ve yıldızlar ve ay ışığı
O gece ki insanın öleceği gelir
Kaçmak gelmez içinden artık
Kitaplar sırtına ağır gelir
Simsiyah kapılar tam kapanmışken
İçine bir güç gelir ya insanın
Yeşeren ağacın kokusu gibidir
Sonra cehennem sıcakları
O mekân ki artık boş
İnsanları umut dolu hep
Sokak aralarında çocuklar ne hoş
Çocuklar ve yaşlılar ve
Saksılardan sarkan reyhanlar
O yer ki kuşları artık
Yalan söylemez kimseye

Yalanı sen söylersin

Akşam üstüme geliverirken
Sevdiğimin ismi bir çiçek ismi
Sonra kalbi menekşe gibi dersin
Rüzgâr esiyor üşüyorum
Fırtına geliyor biliyorum
Ellerime, ellerime bakıyorum
Ölecekmiş gibi olup ölemiyorum.