Dost acı söyler, dost acı;
Ne göz ne de izan kaldı.
Bisikletli ne postacı
Ne de mektup yazan kaldı.

Telefonla kalkıp yatıp,
Markasıyla caka satıp,
Zarfsız, pulsuz mesaj atıp
Emojiyle azan kaldı.

Olmasına var perdesi,
Sözüm ona yâr perdesi...
Yırtılmamış âr perdesi
Ne Nâlân ne Nazan kaldı.

Âdetler, töreler yitti;
Gelenek, görenek gitti.
Sevgi, saygı, hürmet bitti;
Azarlayıp kızan kaldı.

Sanılmasın sırf dününde;
Keş, Allah’ın her gününde.
Ulu orta, göz önünde
İçip içip sızan kaldı.

Hâlimize aldıran yok,
Kapımızı çaldıran yok.
Yere düşsek kaldıran yok;
Kuyumuzu kazan kaldı.

Dar dünyada dert bol niçin?
Devri çünkü puştun, piçin!
Hakkımızı almak için
Mahşerdeki mîzan kaldı.

Fitne fücur verdirerek,
Fesatlıkla yerdirerek,
Sinirleri gerdirerek
Moralleri bozan kaldı.

Babasının parasıyla,
Son model arabasıyla,
Yüzündeki karasıyla
Yüzsüz gezip tozan kaldı.

Şerif, boş değil de vatan;
Dolu çirkinliğe batan...
Gerçeğe kalem oynatan
Birkaç güzel ozan kaldı.

20 Ağustos 2025
İzmir