Bacamız tüterdi sobamız yanıp,
Annemliyken seviyordum kışları.
Sıcak odalarda yatıp uyanıp,
Annemliyken seviyordum kışları.

Doğal gazsız ama doğaldı kendi,
Avlulu, müstakil evimiz şendi;
Sâde, mütevâzî, meskûn meskendi,
Annemliyken seviyordum kışları.

Saygısı sonsuzdu uysal mızmızın,
Sokağımızdaki erkeğin, kızın;
Suyu buz gibiydi tulumbamızın,
Annemliyken seviyordum kışları.

Demesi ne kadar kolay da dile,
Îzâhen imkânsız zorluğu bile;
Babam, iki abim, bir ablam ile,
Annemliyken seviyordum kışları.

Eşe dosta kapımız hep açıktı,
Güvenir bakmazdık kim girdi, çıktı;
Komşuluğu kentsel dönüşüm yıktı,
Annemliyken seviyordum kışları.

Misafirsiz bir günümüz yok idi,
Gelenimiz gidenimiz çok idi;
Gönlümüz hoş, muhabbete tok idi,
Annemliyken seviyordum kışları.

Asmamızın kıtlık değildi derdi,
Sarmalık yaprakla bol üzüm verdi;
Herkese helâldi, isteyen yerdi,
Annemliyken seviyordum kışları.

Mahalleye müteahhit dadandı,
Bir bilseniz ne vaadler adandı!
Yerler izale-i şuyuyla yandı,
Annemliyken seviyordum kışları.

Sâkinlerin sabırları taştılar,
Kul hakkı yiyenler haddi aştılar;
Dip, kıyı, köşeler betonlaştılar,
Annemliyken seviyordum kışları.

Apartmanlar mazimizi çaldılar,
Temelinde hatıralar kaldılar;
Neyimiz var, neyimiz yok aldılar,
Annemliyken seviyordum kışları.

Eskinin bülbülü, gülü başkaydı,
Kalın perde, ince tülü başkaydı;
Odunu, kömürü, külü başkaydı,
Annemliyken seviyordum kışları.

Yenilikler aciz nesil üretti,
Teknoloji örfsüzlüğü türetti;
Dizginlenen âr namûsu hür etti,
Annemliyken seviyordum kışları.

Böcekler ötmüyor, çiçekler soldu,
Meyveli bağ, bahçe binayla doldu;
Yaşlıya hürmeti gençlerin boldu,
Annemliyken seviyordum kışları.

Dünya hayatında vâdesi bitti,
Eceli âhiret yurduna itti;
Balkonlu katları görmeden gitti,
Annemliyken seviyordum kışları.

Şerif der ki: "Hiçlik için her şeyim,
Zamâne insanı Hanım’ım, Bey’im..."
Daha ne yazayım, ne söyleyeyim?
Annemliyken seviyordum kışları.

18 Kasım 2025
İzmir