Cemal Siyah.
Camel sever, tütününü ıslak.
İzmaritini çayına bandırdığı da olmuştur.
Cemal Siyah işte, öyle solur dumanını.

Kibritle yakar sigarasını, Cemal Siyah.
Geçer geceleri siyah masasına,
Kâğıttan piramitler diker.
Biraz izler, sonra da yıkar.
Kolay kolay beğenmez Bey Cemal.

Alkolü yoktur, sarhoş olmaz Cemo;
Sevmez de zaten, sor istersen.
Cevaplamaz, zor adamdır vesselam.
Kes istersen selamını, umursamaz.
Yalnızlık ona bol gelmez.
Annesi, o doğarken ölmüş.
Doğduğundan beri yalnızdır Cemal Siyah...

Takım elbiseleri sever,
Üstüne bir palto giyer.
O da onun kadar siyah...
Takımlarıyla uyur Cemal Siyah.
Olur da annesi gelirse diye,
Bir takım elbisedir tutturmuş Cemal...

Bir sevdiği de olmuştur elbet.
Tıpatıp annesidir bana kalırsa da
Ona sormayın, bilmez.
Söylemeyin de üzülmesin Cemal Siyah...

Nasıl olsa annesine benziyordu,
Gidişi de ona benzer...
Bir kere daha ölümle düşman,
Ayaklı ölüm bizim Siyah.
Bir sevdiğini daha aldılar.
Ölümden yalnız biri varsa,
O da Cemal Siyah...