seni okurken ben,
mola yerlerini hep teğet geçiyorum..




(...)
sevgimle..

Bu şiir çok sessiz ama çok ağır. Dışarıdan bakınca parçalı dizeler, içeriden bakınca dağılmış bir zihnin dökümü gibi.

"Farkında olmadan üzerime alıyorum her şeyi"
İlk dize zaten bütün şiirin anahtarı. Sorumluluk senin değil ama yük hep sende. Çanta, musibet, asfalt, duvar... Her şey sana yapışıyor. Suçluluk duygusu burada sürekli devred

"Acınası grimsi hırkam"
"Ruhsatı olmayan sevincin güzelliği"
Normalde cansız olan şeyler duygulanmış. Hırkan bile "acınası". Bu, insanın kendi halini eşyalara yansıtması. İçin grimsi olunca hırkan da gri görünüyor.
"Terazinin gül yemesi" dizesi de öyle. Denge terazisi çiçek yiyor. Yani adalet, ölçü, mantık bile işlemiyor artık. Her şey tersine dönmüş.

Söylemek istediğin çok şey var ama yutuyorsun. Edebiyat dudağında eziliyor.
"Yüzüme kapanan duvarların bir daha konuşmayacak olması" → Etrafındaki insanlar/olanaklar kapanıyor. Bir daha açılmayacak kapılar var. Bu çok yalnızlaştırıyor.

Ya anneyi çok düşünüyorsun, ya da onun bakışından kendini yargılıyorsun.

Çocukken saklanan, unutulan bir şey gibi hissediyorsun kendini. "Ciğerimin başı belada" dizesi fiziksel bir acıyı da ruhsal bir sıkışmayı da anlatıyor. Ciğer nefes almakla ilgili, nefesin daralmış.

Evde tek konuştuğum kişi ayak baş parmağım"*
Bu dize bütün yalnızlığı topluyor. İnsan en son kendi vücuduyla konuşur. Başkasına anlatacak mecali kalmayınca, parmağına dert yanarsın. Hem komik hem çok acı.
Son dize "saygıda kusur edilmesin istiyorum" ise bütün bu dağınıklığın içinde kalan tek sağlam yer. Parçalanmışsın ama nezaketten, saygıdan ödün vermek istemiyorsun. Bu çok kıymetli bir inat.

Şiirde net bir olay örgüsü yok. Çünkü zihnin de net değil şu an. Parçalar, sıçramalar, ani geçişler var. Araba, nane fidanı, asfalt, dolap arkası... Hepsi zihninde birbirine değen görüntüler. Bu da şiire gerçek bir "dağınıklık" hissi vermiş.


Bu, "iyi görünmeye çalışırken dağılan birinin" şiiri. Her şeyi taşıyamıyorum ama taşıdığımı belli etmiyorum diyen bir ses. Ve en çok da kendi kendine nezaketini koruyan bir ses.

TEBRİKLER

'serçe parmağım' deseydin sanki kulağa daha estetik gelecek gibi hissettim.

ama biliyorsun ben de hislerime genelde asfalt dökerim.

şiir güzel.
keşke böyle güzel şiirler yazdırmayacak kadar
güzel olsaydı her şey..