Şaire Dilek Duru Günay’ın kaleme aldığı "Sevgi (Muhabbet)" şiiriyle harika bir tezat ve denge oluşturmuş.
​Pascal, gücün ve adaletin birlikteliğinden bahsederken; şair de dünyayı yaşanılır kılan, insanı kölelikten ve "zindan" olmaktan kurtaran o en büyük güce, yani sevgiye (muhabbete) odaklanmış.
​
Şaire, sevginin sınır tanımayan yapısını "Öyle bir duygu ki o / Zincirler set çekemez" dizeleriyle çok güçlü bir şekilde ifade etmiş. Sevgi, fiziki ya da dünyevi engelleri hiçe sayan manevi bir dinamodur.
​Doğa ve İnsan Entegrasyonu: "Yayılmış börtü böcek / Öter kokar anlatır" derken sevginin sadece insana özgü olmadığını, tüm kâinata (acuna) yayılan ilahi bir frekans olduğunu hatırlatıyor.
​Safiyet: Sevginin içinde "hurda hile" barındırmayan, saf ve temiz yapısı, onun en büyük koruyucu kalkanı olarak betimlenmiş.
​
​Şiirde günümüz Türkçesinde nispeten az kullanılan ama çok köklü bir kelime olan "Acun" (Dünya/Evren) kelimesi tercih edilmiş. Şiirin hem başında (sunuş kısmında) hem de o vurucu son kıtasında karşımıza çıkıyor:
​"Sevgiyi yazan değil / Tadanı bilir elbet / Acun zindan olurdu / Olmasaydı muhabbet..."
​Şair bu son dokunuşla, sevgi ve muhabbet olmadan koca bir dünyanın (acunun) insan için nasıl dar ve karanlık bir hapishaneye dönüşebileceğini çok yalın ama sarsıcı bir şekilde özetlemiş.

​Edebi yönü güçlü, ritmi yüksek ve insanı kendi içindeki "muhabbeti" sorgulamaya iten çok zarif bir eser. KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM

Şair, sevginin değdiği en küçücük canı bile bir abideye dönüştürdüğünü söyleyerek içindeki o pürüzsüz safiyeti, hurdasız ve hilesiz duruşu kutsuyor. Kapanış ise edebiyat tarihine geçecek nitelikte kavi bir mühürle yapılıyor:

“Sevgiyi yazan değil / Tadanı bilir elbet / Acun zindan olurdu / Olmasaydı muhabbet...”

Bu mısra, Hz. Mevlana’nın, Yunus Emre’nin o kadim felsefesinin günümüzdeki yankısıdır. Aşk ve sevgi, sadece üzerine şiirler yazılacak edebi bir malzeme değildir; o yaşanması, tadılması gereken bir haldir. Ve eğer bu koca dünyada (acunda) o samimi muhabbet olmasaydı, hayat hepimiz için karanlık bir zindandan farksız olurdu.

Saygın şaire..
Sevgiye dair yazılmış nice şiir vardır; ancak bu eser, sevgiyi sadece bir duygu değil, hayatın özü olarak anlatıyor. Akıcı dili, içten söyleyişi ve derin anlam katmanlarıyla okuyucuyu satırların arasında uzun bir yolculuğa çıkarıyor. Özellikle “Sevgiyi yazan değil, tadanı bilir elbet” dizesi şiirin kalbi niteliğinde. Sevginin tarifle değil yaşayarak anlaşılacağını çok etkileyici bir şekilde vurgulamışsınız. Muhabbetin insanı sarhoş eden, sınır tanımayan ve tüm canlıları kuşatan evrensel gücünü başarıyla işlemişsiniz. Gönülden süzülen samimi bir eser olmuş; okuyanın yüreğinde sıcak bir iz bırakıyor. Kaleminize ve gönlünüze sağlık. Tebriklerimle selam saygı ve sevgiler sunarım.