Her gün biraz daha bağlanıyordum
Ben ona tutkundum
Kırılsa da kalbim
Acı çeksem de
Vazgeçmezdim Martı sevdası gibi denizden
Kahretsin,
Doğardı içimde dinmeyen isyan
Bastırırdım fırtınalı dalgaları
Saldırsa da azgın sular
Bırakmazdım dümeni
Duygularımı yıkıp götürse de beni
Söylemedim asla
Sır tuttum derdimi
Zaten kimse anlamadı halimi
Ben ona tutkundum o başkasına…

Gönül eğlendirirdi anlardım
Ayran gönüllüydü desem
Abartmış olurum asla değildi
Bahar güneşi gibiydi
WNe beni ısıttı ne başkasını
Konuşunca sayılırdı inci dişleri
Hayrandı herkes ona
Mest ederdi beni gülüşleri
Ben ona tutkundum o başkasına…

Her gördüğümde Selvi boyu büyürdü
Serpilip güzelleşiyordu
Sokakta gülücük dağıtınca
Ne yürekler deşiyordu
Kır çiçekleri toplardı çölden
Yanağının rengi kırmızı gülden
O çıkmazdı gönülden
Ben ona tutkundum o başkasına…

Gözeri hep gülüyordu
Ay idi geceleri sabahlardı
Güneşle buluşuyordu
Duygusaldı,
Saf, temiz, çıkarsız yürekliydi
Sevgiyle dolup taşıyordu
Ben ona tutkundum o başkasına…

Serap oluyordu her beklenen
Zaman kalmayan göçebe
Çöller Leyla ’sız öksüz
O gitmiş Iğdır’dan habersiz
Masalı kalmış geriye
Emircan’a hayal olmuş
Gülücükleri sıcak halen
Yine de gelmesin istemem
Ve son olsun
Uğramasın rüyama bile
Nasıl terk etmiş derim
Fırtınalı gönlüme
Ben ona tutkundum o başkasına…
01.06.2026 Emir Şıktaş