Her gün biraz daha duygulanırdım
Ben ona tutkundum
Kırılsa da kalbim
Acı çeksem de
Vazgeçmezdim Martı sevdası denizden
Kahretsin, doğardı içimde isyan
Bastırırdım fırtınalı suları
Dalgalara bırakmazdım dümeni
Duyguları devirip götürse de beni
Söylemedim
Sır tuttum derdimi
O da zaten anlamadı halimi
Ben ona tutkundum o başkasına…

Gönül eğlendirirdi kendince
Ayran gönüllüydü desem
Abartmış olurum
Bahar güneşi gibiydi
Ne beni ısıttı ne başkasını
Konuşunca sayılırdı dişleri
Hayrandı herkes ona
Mest ederdi gülüşleri
Ben ona tutkundum o başkasına…

Her gördüğümde Selvi boylu
Serpilip güzelleşiyordu
Sokakta gülücük dağıtınca
Ne yürekler deşiyordu
Kır çiçekleri toplardı çölden
Yanağının rengi kırmızı gülden
O çıkmazdı gönülden
Ben ona tutkundum o başkasına…

Bakınca gülüşüyordu
Ay idi geceleri aşıp
Güneşle buluşuyordu
Duygusaldı,
Saf, temiz, çıkarsız
Sevgiyle dolup taşıyordu
Ben ona tutkundum o başkasına…

Serap olmuştu her şey
Zaman tutulmaz göçebe
Çöller Leyla ’sız öksüz
O gitmiş Iğdır’dan habersiz
Vahaymış kaybolmuş
Emircan’a hayal olmuş
Gülücükleri sıcak ama
Gelmesin istemem
Bu son olsun
Uğramasın rüyama bile
Nasıl gitmiş derim
Fırtınalı gönüle
Ben ona tutkundum o başkasına…
01.06.2026 Emir Şıktaş