Bir zamanlar birbirinin her anına tanıklık eden iki insanın, gün gelip de birbirinin en uzağına düşmesini çok vurucu anlatmışsınız. Şiirinizdeki o keskin tezat, duygunun ağırlığını çok iyi hissettiriyor: Eskiden rüyada bile olsa bir saniye daha fazla görebilmek için erkenden kaçılan o uyku, şimdi gerçek hayatta karşılaşmamak için kaçılan bir sığınağa ya da tam tersi, uykudan kaçışa dönüşmüş.
​"Senli benli" konuşmanın samimiyeti ile "iki yabancı" olmanın mesafesi arasındaki o ince çizgi, biten bir ilişkinin ardından kalan en derin izlerden biridir belki de. Artık geçmişe ait (mazi) olan o yaşanmışlıklar, arkaya bile bakılmadan yürünen yollarla iyice uzaklaşıyor. "Kollarımızda iki yabancı" ifadesi ise durumun kabullenişini ve hayatın bir şekilde, ama artık ayrı kollarda aktığını çok net özetliyor.
​Hüzünlü, bir o kadar da yaşanmışlığın getirdiği o olgun ve dürüst sessizliği taşıyan, kaleme sağlık dedirten bir serzeniş.