bakma
göğünde kara bulutlar
yurdunda yangınlar

bakma
cüzzam gözlerinle
bu vebalıya

gözlerin esip geçiyor
gül bahçemden
dalını kırıp geçiyor
eziyor goncalarını
dikenli tellere takılı yüreğimin

darağaçları kurup
dergâhında yargılama
fermanlar çıkartıp
peşine düşme asil duygularımın
gözlerinin süngülerini çevirme üzerime
kurşun sağanakları altında tutma
üşüyen titreyen şu kapındaki varlığımı

ayetlerle lânetleme artık eşiğindeyim
ya tut ya da bırak beni
yağmalardan çıkıp da gelmişim
duygularımla esir düşmüşüm bir an güzelliğine
kervanlar yıkmışım ayaklarına
sularında susamışım

bakma
şeytan görmüş
cin çarpmış gibi

ellerim ayaklarım bedenim gül
uçsuz bucaksız kainat gibi
üç yüz altmış beş gün
gündüz güneşler
gece aylar kıskandıran düşler tutmuşum
inci taneleri gibi dizmişim tek tek
bir tek senin için

bakma
bakma artık
gel ip de geçmiyor
delip de geçiyor
nazın ve bakışların
uçurumundaki bu son gelinciği...

... ... ...
Abdulrızak Kılıç
Suskun Savda