Şiirin duygusal tezatlığı ve yalnızlık hissi üçüncü dörtlükte zirveye ulaşıyor:

"Elveda dedin çıkıp giderken / Ardında bıraktın seni severken / Ben ağlıyorum eller gülerken"

Bir taraf fütursuzca "elveda" deyip hayatına devam edebilirken, diğer taraf hâlâ severken geride bırakılmanın, o yarım kalmışlığın sızısıyla baş başadır. Dışarıda hayat akmakta, "eller" gülerken, şair kendi içindeki o enkazın ortasında sessizce gözyaşı dökmektedir. Bu tezat, ayrılığın yarattığı o derin tecrit hissini çok sahici özetler.

Özetle;
Halk şiirimizin o akıcı, duru ve ritmik yapısını (hece yapısının o doğal ahengini) arkasına alarak; aldanışın kederini hiçbir yapay süse kaçmadan, en çıplak ve en dürüst haliyle kağıda döken çok içli bir eser.

Yaşanan onca vefasızlığa rağmen, gözyaşlarını dürüst birer şahit gibi kelimelere nakşeden; kırılan kalbini vakarla taşıyan o hassas, samimi ve asil yüreğinize, kaleminize sağlık.