Haykıra haykıra susuyorum
Öyle ki; gök kubbeyi ağlatır yakarışlar
Yetersiz cümleler kurmaktan yoruldum
Öylece oturup köşede
İçime döküyorum feryatları
Hani duysa; küser belkide gül’e aşık bülbül’ler
Arş’a varır belki de;
Yüreğimden dökülen mısralar
Ve ben artık
Haykıra haykıra susuyorum..!

Dağ’lara varır ya; vuslatın matemi
Bir çift göz derûnunda kaybolmak istercesine
Kumsal’a vuran dalgalara haykırmak adına
Ne varsa sana dair, ne varsa benden ard’a
Yakıp üstünü; kül eylercesine
Ve ben artık
Haykıra haykıra susuyorum..!

Bozkır’da kaybolmak gibi
Sana sevdayı göğsüne yazmak
Kıyametler kopar içimde
Mahşere kaldı; yaşanması gereken ne varsa
Zemheri bir aşkın ayazında kalmışım
Yüreğim tutsak, yüreğim harab
Aşk’tan yana güler miyim ya Râb
İçim pas tutmuş
Ve ben artık
Haykıra haykıra susuyorum..!

Hazar Aslan