Hayat Filmi

Hayatımı satır satır yazdım,
Ama dönüp ikinci kez okuyamadım.
Çünkü her cümlesi ağırdı,
Her hatırası biraz daha ağlattı beni.

Seviyor gibi yapan eller geçti ömrümden,
Ama hiçbirinde
Gerçek bir sıcaklık bulamadım.
Tutulmadı ellerim sevgiyle,
Hep eksik kaldı içim.

Çocukluğuma döndüm bir gün,
Başlangıcıma baktım usulca…
Orada bile özlem vardı,
Sessiz büyüyen bir yalnızlık.

Evliliklerim
İhanetle sınandı.
Ben sevgiyi ararken
Yanlış insanlarda kayboldum.

Oysa istediğim çok şey değildi;
Biraz sadakat,
Biraz huzur,
Biraz da gerçekten sevilmek…

Karşıma çıkanlar
Sevgi değil,
Yaralar bıraktı kalbime.

Hayatım bir film gibi şimdi;
Uzun, yorucu ve hüzünlü…
İzleyen ağlar belki,
Biraz da düşünür insanı.

Ben hâlâ sevgiyi anlatıyorum,
Çünkü öğrendim ki;
Yalanlarla yuva kurulmaz,
Sevgisiz hiçbir temel ayakta durmaz.

Bir gün çatlar duvarlar,
Bir gün sessizlik büyür.
Ve sonunda
Ayrılık çöker üstüne hayatın.

Hayat filminin sonunda
Yalnızlık kalır bazen.
Kalabalıkların içinde bile
İnsan kendini sahipsiz hisseder.

Herkese rest çekse de insan,
İçinde hep bir sevgi arar.
Çünkü en derin eksiklik
Sevilmemektir aslında.

Yine de diliyorum;
Bu filmin sonu
Bir gün huzurla bitsin.
Ve yarım kalan bütün sevgiler
Mutluluğa dönüşsün…

Şair— Fatma Duran