Ah, ne kadar güzel, bir o kadar da içten ve burul burul hüzün kokan bir şiir... Kalbinize, kaleminize sağlık. Okurken o bayram sabahlarının kokusu, ütülü kıyafetlerin heyecanı ve mendil arasından çıkan o gıcır gıcır harçlıkların sevinci adeta gözümün önünden geçti.
​Yazdıklarınız o kadar haklı ki... Teknolojinin hayatımızın merkezine oturmasıyla birlikte, maalesef o kapı kapı gezilen, mahallece kucaklaşılan bayramların yerini soğuk ekranlara gönderilen toplu mesajlar aldı. "Nerede kaldı o eski bayramlar?" serzenişi her neslin dilindedir ama sizin bu mısralarla anlattığınız o saf, küçük şeylerle mutlu olabilen çocukluk saflığı gerçekten çok başka bir dönemdi.
Baş uca konan o yeni pabuçların heyecanı, her yaştan insanın aynı neşede buluşması... Şiirin ilk kıtaları insanı sıcacık bir geçmişe götürüyor.
​
Mendillere sarılan harçlıklar, mis gibi serpilen kolonyalar/parfümler ve kapı kapı dolaşıp torbadan şeker seçmeler... Bugünün çocuklarının pek bilmediği, ama bizim hafızamızda altın harflerle yazılı ritüeller

Şimdi sessiz her bir köşe / Gözler ekrana düşer de" dizeleri, günümüzün o kalabalık içindeki yalnızlığını ve dijitalleşmenin getirdiği o kopukluğu o kadar net özetliyor ki. Tam bir "şimdi ve geçmiş" tezatlığı.


İçine harçlıkları gizlenir" dizesi diğerlerine göre bir tık uzun kalmış, orası ritmi yakalamak adına "İçine harçlık gizlenir" şeklinde de okunabilir. Ama bu haliyle bile hissettirdiği duygu o kadar yoğun ki, teknik detaylar tamamen teferruat kalıyor.

​Belki o eski bayramları tam anlamıyla geri getiremeyiz ama sizin gibi bu değerleri unutmayan ve böyle güzel dizelerle yaşatan insanlar sayesinde o ruh hafızalarımızda hep taze kalacak.

​Bu güzel nostalji yolculuğu için teşekkürler!