Bazı insanlar hayata şanslı başlar,
Ben ise daha en başında kaybetmiş gibiydim.
Ne zaman bir şey istesem eksik kaldı,
Ne zaman birine güvendiysem yarı yolda bırakıldım.
Sanki kader benim alnıma mutluluğu yarım yazmıştı.
Hep bir şeyler tam olacak sandım,
Ama tam olacak dediğim her şey dağılıp gitti ellerimden.

Ben kötü biri olmadım hiçbir zaman.
Kimsenin lokmasında gözüm olmadı,
Kimsenin canını yakayım diye yaşamadım.
Ama nedense hayat en ağır yükleri hep bana verdi.
Bir kapı açıldı sandım, arkasından başka bir karanlık çıktı.
Bir insana bağlandım, kaybettim.
Bir hayal kurdum, yıkıldı.
Bir umut büyüttüm içimde, zamanı gelince elimden alındı.

İnsan bazen düşünüyor…
“Ben neyi yanlış yaptım?” diye.
Neden herkes bir yerlere yetişirken ben hep geride kaldım?
Neden bazıları kolayca mutlu olurken ben en küçük huzuru bile savaşarak almak zorunda kaldım?
Belki de gerçekten bazı insanların kaderi ağır yazılıyor.
Belki bazı kalpler dünyaya biraz fazla yük taşımak için geliyor.

Bazen kalabalığın içinde bile kendimi başka bir dünyada gibi hissediyorum.
Herkes gülerken ben içimde başka hesaplar veriyorum hayata.
Bir masada oturuyorum mesela, herkes normal konuşuyor ama benim aklım geçmişte takılı kalıyor.
Kaybettiklerimde…
Olmayanlarda…
Olmasını çok istediğim ama asla gerçekleşmeyen şeylerde…

Ben artık şunu öğrendim;
İnsan bazı şeyleri ne kadar isterse istesin, kader izin vermiyorsa olmuyor.
İstersen dünyanın en temiz kalbine sahip ol, yine de bazı yollar sana kapanıyor.
Ve insan en çok da buna kırılıyor işte.
Elinden gelen her şeyi yaptığı hâlde kaybetmeye…

Birine “iyi olacağım” demek kolay,
Ama insan bazen kendi içinde verdiği savaştan yoruluyor.
Sabah uyanıyorsun, yine aynı düşünceler…
Yine aynı eksik duygular…
Yine aynı yorgunluk…
Ve kimse bunu yüzünden anlayamıyor.
Çünkü bazı insanlar ağlamayı bile sessiz öğreniyor.

Ben hayatı hep ciddiye aldım.
Sevmeyi de, bağlanmayı da, emek vermeyi de…
Belki de bu yüzden çok yoruldum.
Çünkü herkes geçici yaşarken ben kalıcı hislerle yaşadım.
Birinin hayatında iz bırakayım isterken, kendi içimde derin yaralar taşıdım.
Ve günün sonunda dönüp baktığımda,
Koskoca bir yalnızlık kaldı elimde.

Dedimya Ben kader kurbanıyım…