Baba, bak ben geldim!
Bak şu an mezarının ayak ucuna oturdum!
Biliyo musun, baba?
Şu an, tam senin öldüğün yaştayım!
Yani, şimdi seni anlayacak o yaşta, o olgunluktayım!
O kadar büyüdüm ki, zamanın nasıl geçtiğini anlayamadım!
Ama zamanla senin istediğin gibi olgunlaştım!
Ama artık hayat beni yordu!
Ne zaman eve, işten gelsem!
Yorgun olduğumu hissediyorum!
Hep aklıma sen geliyosun!
O eski günleri hatırladıkça..
Sana daha çok hak veriyorum!
Nasıl nasıl dayandın onca güç ve zor hayat şartlarına?…
Nasıl ezilmedin, o kadar yükün altında?
Aklım bir türlü almıyor…
Demek ki, İnsan büyüdükçe…
Hayatın ağırlığını omuzlarında hissettikçe…
Olgun İnsan her şeyi daha iyi anlıyormuş!
Tıpkı şu an Baba seni daha iyi anladığım gibi!
Demek ki, Baba İnsanın sığınacak en büyük limanı imiş!
Evladın gölgesinde yaşadığı Koca bir çınarmış!
Hayatın yorgunluğuna karşı en büyük dayanağıymış…
En büyük yaşam desteğiymiş, Babalar!

Babanın yokluğumda hayatın zorlukları ile baş etmek!
O, sessizliğe alışmak!Herhalde dünyanın en zor olaylarından biri…
Öyle ki, hayatın en büyük sınavlarından biri.
Şu an, senin o dönem ne hissettiğini,…
O özlemin, bir bilsen,benim içimi nasıl acıttığını?
Her şeyi artık, çok iyi be net anlayabiliyorum!
Baba, mekânı cennet olsun!
Verdiğin yaşam mücadelerın…
Gösterdiğin hayatta kalma çabaların…
Hayatıma bıraktığın o güzel izler…
Ve hatıralar, kalbinde hep yaşamaya devam edecek Baba!
Bak içini dökmek istersen, ben buradayım!
Bak ben özlem, göz yaşlarımı döküyorum!
Sende bana, içini dök Baba!
Dinçer Dayı