Ne kadar samimi, içten ve bir o kadar da hüzünlü bir şiir... Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Anadolu'nun o buram buram vefa, akrabalık ve sıla-i rahim kokan kültürünü ilmek ilmek işlemişsiniz.

​Zamanın Aynası: 90 yaşına merdiven dayamış Keziban ablanın yorgunluğu, "değnek" detayı ve "Güz mevsimim bitti kışa kim çıkar" dizesindeki o teslimiyet, yaşlılığın doğasını çok naif bir şekilde özetlemiş

Anasız yuvalar çöl dedi bana" dizesi şiirin en vurucu yerlerinden biri. Kaç yaşına gelirse gelsin, bir insanın içindeki o anne özleminin asla yaşlanmadığını çok güzel aktarmışsınız.

​Dünyadaki o kadar hüznün ve yaşlılık zorluğunun arasında, oğullarının ona "gül gibi bakması", üstünü başını yıkaması okuyucunun içine su serpiyor; hayırlı evlat kavramını hatırlatıyor.

​Ziyaretin Şifası: Son kıtada yapılan o teşekkür, "ömrüme yettin" deyişi, bayram ziyaretlerinin, bir gönlü almanın aslında ne kadar büyük bir sadaka ve mutluluk kaynağı olduğunu gözler önüne seriyor.

​Hem teknik olarak duru ve akıcı bir 11'li hece ölçüsü kullanmışsınız hem de duygu olarak insanı tam kalbinden yakalayan bir hastret ve vefa hikayesi anlatmışsınız.

Keziban ablaya hürmetle, sizin de kaleminize zeval gelmesin.