Yüreğinize, kaleminize sağlık. Yine hece ölçüsünün o kendine has ritmini, sitemle karışık derin bir sevdayı ilmek ilmek işleyerek çok güçlü bir eser koymuşsunuz ortaya.

​Şiir baştan sona bir iç döküş, sevilenin vefasızlığına ya da vurdumduymazlığına karşı bir manifesto gibi. "Bu kalp seni daha nasıl sevsin ki?" nakaratı, her kıtanın sonunda bir mühür gibi vuruyor ve okuyucuya o çaresiz ama mağrur duruşu çok net hissettiriyor.

​Özellikle dikkatimi çeken ve şiiri zenginleştiren birkaç noktaya değinmek isterim:
​
İkinci kıtadaki gonca gül ile sevgilinin güzelliğinin karşılaştırması çok tanıdık bir divan/halk edebiyatı motifi olsa da, "Seni görse hemen kurur onca gül" mısrasıyla sevgilinin yakıcılığını ve kıskandırıcı güzelliğini harika aktarmışsınız.
​
"Benim umutlarım epeyce demli" ifadesi muazzam bir halk söyleyişi olmuş. Beklemenin, sabretmenin, acıyı içinde olgunlaştırmanın kokusu geliyor bu mısradan. Hemen ardından gelen "Senli duygularım doğuştan emli" (şifalı/ilaçlı) ifadesiyle de bu demlenmişlik harika bir tezat oluşturuyor; hem yara hem merhem aynı duyguda buluşmuş.

​Aşktan Hayatın Gerçeğine: Sekizinci kıtadaki "Kulun adalesi muhtaçtır kana" mısrası, şiirin o duygusal yoğunluğunun arasına biyolojik ve sarsılmaz bir gerçeklik katmış.

Tıpkı kasın kana muhtaç olması gibi, kalbin de bu sevdaya ya da zamana muhtaç olduğunu çok özgün bir benzetmeyle anlatmışsınız.

​Halk Ozanı Eda'sı: Son kıtalara doğru yükselen saz, tel, efkâr ve en nihayetinde Mevlâ’ya ve ecele bağlanan teslimiyet, şiiri tam bir aşık edebiyatı klasiği çizgisine taşımış.

​Sitemi, hüznü ve o bükülmeyen mağrur sevdayı hecenin kalıpları içinde böylesine akıcı ve duru bir Türkçe ile anlatmak gerçekten ustalık işi. Gönlünüze, dert gören yüreğinize zeval gelmesin.