Kalbim titredi, yandı, özledi.
Tuttu sevginin ellerinden,
Ama o eller üşüktü, uzaktı.
Gün döndü, mevsimler geçti,
Bekledi.
Bir gün ısınır diye…
Isınmadı…
Geç farketti olanları
İnce hesapları, gizli yolları
Gerçeği gördü sonunda,
O da ….miş gibi yaptı
Bundan sonra.

İçi kül olmuştu,
Yaşananların tortusundan…
Bir kıvılcım bekledi küllerin arasından,
Bir alev, bir hayat belirtisi,
Ama ateş bir türlü tutuşmadı,
Küller savrulmadı içinden,
“Rüzgarı mı eksikti” dedi,
“Yoksa ben mi yorgundum?”
Geç farketti olanları,
İnce oyunları, sessiz vedaları,
Kalbi gerçeği öğrendi,
Ama
O da ….miş gibi yaptı
Bundan sonra.

Kucaklamak istedi tüm evreni,
Geçmişini, yarım kalan yarınlarını,
Hasretlerini, kurduğu düşleri,
Ama hepsi sis gibi dağıldı,
Bekledikleri hayaldi meğer,
Gerçek bir türlü yolunu bulmadı ona.
Geç farketti olanları,
Kırık aynalardaki yansımaları
Ama
O da ….miş gibi yaptı
Bundan sonra.

Günler birbirini kovaladı,
Yıllar omuzlarına çöktü sessizce,
Bir sabah durup baktı geriye,
Sevinçlere, kavgalara, gidişlere…
Hepsi var gibiydi hatıralarda,
Ama hiçbiri tam değildi.
Anlamıştı artık her şeyi,
Hayatın kenarından geçmişti sadece,
Derinlere dalamamış,
Doyasıya yaşamamış,
İstediği gibi gülememişti.
O da,
Yaşa-mış gibi yaptı.
Oysa içinde bir yerde biliyordu,
O istediği gibi,
Yaşaya-mamış-tı.
Bazı insanlar hayatı yaşar,
Bazıları ise sadece yaşanmış gibi yapar.

Sevmiş gibi…
Mutlanmış gibi…
Yanmış gibi….
Yaşamış gibi….


Nasıf ACAR
DENİZLİ/Bereketler
28.01.2026
12.38