Kurban, Allah’a (c.c.) yakınlaşmanın…
Ve paylaşmanın en güzel yollarından biridir.
Kurban, Allah’a olan teslimiyetin, şükrün ve fedakârlığın bir göstergesi olarak kesilir…
Oysa….
Kurban, yalnızca kesilen hayvanın adı olmuş.
Kimine göre adet..
Kimine göre dini ibadet olmuş…
Nefsi hesaba çekmek şöyle dursun!
Niyetlerimiz, maalesef, et dağıtmak ve yemek olmuş!
Oysa ki, Hz. İbrahim’in Rabbimiz için, oğlu İsmail”i kurban etmeyi hiç düşünmeden göze aldı!
Peki biz kimi kurban ettik?
Biz O, en sevdiğimiz için?
Bugüne kadar,
Nelerden vazgeçtik?…
Onun için neler yaptık?
Kurban kesmek için kurban kesmek ibadet sayılır mı?
Fakire, fukaraya dağıtmadan, keyfi sofra kurup yemek doğru olur mu?
Feda etmeden,
Feda olmadıktan sonra…
Yaratıcımıza,
İman bir kor deyip…
Avucumuzda tutmayı
Başarmış mıyız?
Keyfe göre yaşayıp
İnancımıza uymaktansa…
Kendimize göre ibadeti uydurarak
Cennete mi gideceğimizi sanıyoruz?
Yoksa bizi bekleyen cehenneme
Razı mı olduk?
Ne duruyoruz?
Haydi!
Nefsimizi kurban etmeye…
İşte sıra sende….

Kurban sana kıymet,li olan her şeyden Rabbim için feda edebildiklerindir!
Sevdiğin için.
Uğruna her şeyi göze alabilmektir!
Dünya malına kanıp, üzmek, kırmak, zulüm edip kavga etmek değildir…
O halde Allah a hamd edelim adaklarımızla beraber gönülden
Kurban edelim!
Rabbimizin bizde olmasını istemediği
Her şeyi yolunda
Kurban edelim! Özellikle nefsimizi. terbiye edelim!
O en sevdiğimiz için...
İbadeti bir borç bilelim! İmkanımız dahilinde kurban keselim!
Dinçer Dayı