sonra
kalabalık kaldırımlar
"hayat devam ediyor" dedi biri
yürüdüler gittiler
hayat devam etti.

ben edemedim.
oturdum tek başınalığın köşesine
yalnız.
omuzlarımda
okuyanın okudukça alıştığı
trajik hikayemin ağırlığı

"biraz gururun olsun!
sızlanma!
bin kere söyledin
bir de sus!
abartma!
acını bu kadar açığa vurma
dik dur!
bağırma lan!
haklısın ama
yakışmaz bu hal erkek adama"
derken şu kaldırım yosması
sokak lambası

yanlışlıkla sevindim.

sonra
ben acıdım
hayat devam etti

yürüdüm gittim

bugün de ölmedim.


varlığı kanıksanmış hastalık gibi
allah kurtarsın
başında dünya konuşulan cenaze gibi
allah kurtardı
olmuşla ölmüşün çaresizliği gibi
allah yarattı

n’apalım ölenle ölelim mi gibi
insanlık icabı

hayat devam etti

aşk dedim
sustun
kalbim sızladı
ölmedim

sen bitirdin

mi

aşk bilir
ben son sözlerimi
ne zaman söylerim



?