Kutlu çağrıya ayak verenler
Yürüyorlar şimdi şu an
Benlerinin dağını çakıl taşlarıyla
Yıkacakları duvara
Yol zor sınav yalın
Kefenleri ter yükü imanların omuzlarında
Seslenerek Bir olana
Ağlayarak gülümseyerek
Güneşten gece şahit kalplerin
Çarpmayacağı bir daha dünyada o özel anlara
Az mı kaldı kaçıncı tünel
Anlamını yitiriyor mesafeler
Kuruyup yapışan yutaklardan akıyorken
Her yan ezeli haykıran insandan sel
Yıldızlı gökten yağmur yağar mı
Yağıyor yağıyor kendinden kendine süzülüyor
Hiçliğin varlık fısıltısı damla damla
Adımlar bedeninden bağlantısız
Bir anlamak bir gülümseme uyuşup kalmayan
Yorulmayan yorgunluğun seferinde
Yol yarı yarısından tamına gidilecek kokusu
Veriyor tutunup kefenin kemerine
Kadın adama kuştan kanattan ağırlığını
O bu yok herkesin adı insan
Söz amel hedef avuçların dediği Bir
O an aslı su olana su ikramlıyorlar buz
Irmak boyunda sevap hasadına çıkanlar
Bilmediğim bildiğim dilden
Yakıyor inancın serinleten ateşini
Düşünceden savrulan tuzla buz








şimdi
müzdelife mina