Yüreğinize, kaleminize sağlık. Paylaştığınız bu şiir, Türk halk edebiyatının o kadim, samimi ve bilge aşık tarzı deyişlerin kokusunu taşıyor.
​Şiirinizde halk şiirinin geleneksel unsurlarını ve derin felsefesini çok güzel yakalamışsınız.

Gerçek seven insan sözünde durur" diyerek sevginin lafta değil, eylemde ve sadakatte gizli olduğunu çok net ifade etmişsiniz. Karakter analizi gibi bir ilk dörtlükle başlayıp insanı derin düşüncelere sevk ediyor.

​Doğa-İnsan İlişkisi: Dördüncü dörtlükteki arı, bal ve bahar benzetmesi, klasik edebiyatımızdaki "özü neyse dışı odur" fikrini harika özetlemiş. Arının gücünü yaptığı baldan anlamak, insanın değerini ürettiği sevgiden anlamakla çok güzel örtüşmüş.

​Son dörtlükte "Dağların Efesi" diyerek kendinize (veya şiirin öznesine) seslenmeniz, aşık edebiyatındaki tapşırma (mahlas kullanma) geleneğini çok güzel yaşatmış. Şiire mağrur ama bir o kadar da dertli bir hava katmış.

​✍️ Küçük Bir Yapıcı Dokunuş (Hece Ölçüsü)
​Şiiriniz genel olarak hece ölçüsüyle yazılmış ve harika bir ritmi var. Sadece üçüncü dörtlükte ritmi daha da pürüzsüz hale getirmek için küçük bir hece düzenlemesi yapılabilir:
​Sevdiği uğruna canını verir
Aşk insanı için için kemirir
​Eğer buradaki "canını verir" kısmını "can feda eder" veya "canını da verir" gibi heceye tamamlayacak küçük bir kelime oyunu
yaparsanız, şiirin geneline hakim olan o muazzam müzikalite kusursuz hale gelecektir.

​Duygusu yüksek, hüzünlü ama bir o kadar da dik duran, çok keyifli bir eser olmuş. Kaleminizin dert görmesin, ilhamınız daim olsun!