Ruhun çocukları saymakla biter mi hiç? Her mısra, her dokunuş, her içten gülüş bir çocuk zaten. Sayısını bilmemek, o ruhun ne kadar zengin ve doğurgan olduğunu gösterir.
​O pötikareli elbise muhtemelen çocukluğun, belki de en saf, en dertsiz anların neşesini taşıyor içinde.
Hafızanın bir köşesinde saklanmıştır o; rengi solmaz, kumaşı eskimez. Aynısını dikmek, o hissi yeniden giyinmek gibi... Ne güzel bir niyet.
​
​ Ticari kaygılardan, "al gülüm ver gülüm" hesaplarından uzak, sadece varoluşu paylaşmak için...
​
​Sonra eller bele: Mesafeleri eritmek, ritmi eşitlemek için.
​Ve evet, hissediliyor. O sıcaklık, beklentisizce uzanan ellerin samimiyeti ekranın bu tarafına kadar ulaşıyor. Dünyanın en güzel alışverişidir bu; çünkü cebinden bir şey eksilmez insanın, aksine içi dolar.
​Bu güzel çembere, o pötikareli neşeye eşlik etmek büyük keyif. Şiiriniz, adımlarınız ve sarılmanız daim olsun.

Güzel kaleminizi yürekten kutluyorum.
Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Guzeldiii

Yüreğinize sağlık, kuralsızlığıyla bile bir sıcaklık taşıyan, canlı bir metin okudum. Selam ve saygılarımla.

Hissedildi hissedildi :)

Sevgiler