Ben bu sızıyı ilk kez tatmıyorum ki...
Çok eski bir ezber bu, doğduğum günden beri tanıdık bir soğukluk.
Henüz küçücüktüm,
O buz gibi yetimhane koridorunun tenha bir köşesinde,
Zamanın uğramadığı o kimsesiz odada
O taze yüreğimi bırakıp çıkmıştım.
İnsan hayatta kalmak için unutmak zorundaydı,
Ben de unuttum:
Çocukluğumun geçtiği her sokağı,
Yüzüme bakmayan o sağır duvarları ve ilk büyük hıçkırığımı...
​Çünkü ben, daha ilk adımda ayrılıklara mahkûm edilmiştim.
Hiç görmediğim bir babanın gölgesini,
"Buradayım" diyecek bir kardeşin eksikliğini,
Herkesin dışarıda ağladığı o en sevdiklerimi,
Ben kendi ellerimle toprağa değil, kendi içime gömmedim mi?
Koca bir dünyayı sessizce yuttum da sustum.
​Şimdi söyle bana,
İçinde bunca ölümün, bunca yokluğun yasını taşıyan bu ruh,
Bugün senin bıraktığın bu küçük kıvılcımla mı kül olacak?
Gözümü açtığımda eksikti zaten bu hayat,
Şimdi hangi gidiş sarsabilir ki gövdemi?
Hangi ayrılık korkutabilir beni?
​Her yerden engelliyorum seni, evet,
Bütün yolları, bütün köprüleri tek kalemde yakıyorum.
Çünkü bilirim; fırtınanın ortasında büyüyenler,
Yaprak dökümünden korkmazlar.
​Şimdi bana sadece biraz zaman lazım...
Öyle bir zaman ki; her sabah uyandığımda adının bir harfini düşürmeli dilimden.
Gözlerimin önündeki o hayalin, sisli bir cam gibi yavaş yavaş buğulanmalı,
Sonra o buğu, içimdeki o eski, o tanıdık ayaza karışıp gitmeli.
İlmek ilmek çözülmeli bağlarımız;
Önce sesin silinmeli hafızamdan, sonra gülüşün, en son da o sitemlerin...
Zaman lazım ki, bu sessizlik dalga dalga yayılsın içime,
Senden kalan ne varsa, o büyük gurbetin içinde kaybolup gitsin.
​Bana biraz zaman lazım, acelem yok bu defa.
Ben acıyı ninnilerle büyütmüş, yokluğu koynumda uyutmuş insanım;
Varsın biraz daha sızlasın kabuk bağlamayan yerlerim.
Günün birinde, hiç beklemediğim bir ikindi vakti,
Sıradan bir rüzgar esecek penceremden içeri,
Ve ben o an anlayacağım: Artık içimde senden tek bir kırıntı bile kalmadığını.
İşte o gün, zaman görevini tamamlamış olacak;
Bir zamanlar canımı yakan o yangın, kendi külünde boğulacak.
​Çünkü harf harf silineceksin bu defterden,
Ne bir iz kalacak geriye, ne de sitem dolu tek bir hece.
Ben ki koca bir geçmişi, o koskoca yalnızlığı tek başıma sırtlamış kadınız;
Seni unutmaya, benim içimde bir avuç toprak yetecek...
​Gül Hatun Ruhumdan Şiirler